Wat ons verbindt vandaag is de herinnering aan de tagedie van 75 jaar geleden maar ook een onweerstaanbaar verlangen naar eeuwige vrede zodat wat hier gebeurde nooit meer zal gebeuren. Omwille van dat verlangen sta ik hier voor U. De Europese Unie is dat grote vredesproject waar eeuwen over gesproken werd, dat er eindelijk kwam maar het werd helaas gebouwd op de graven van miljoenen onschuldige mannen en vrouwen, jongens en meisjes, op het puin en de vlammen die bijna duizend mensen hier in Mortsel voorgoed bedolven en gegrepen hebben . Mijn generatie kende nooit oorlog zelfs geen dreiging van oorlog. Normaal hadden hier vele kinderen van toen nu naast mij moeten staan om mee te getuigen van een leven daarna zonder oorlog. Op één dag, op enkele minuten werd er anders over beslist. We mogen hen niet vergeten maar we mogen evenmin wennen aan de vrede alsof die er vanzelf is gekomen en er vanzelf zal blijven. De geschiedenis kan zich altijd herhalen ook al is het niet op dezelfde wijze als vroeger. Europa is en was omgeven, omsingeld door landen in oorlog: Oekraïne, Syrië, Libië, het vroegere Joegoslavië. Alleen de landen van de Europese Unie ontsnappen aan de oorlog.

Ik ben geboren na de oorlog maar bij mij thuis werd de oorlog nooit vergeten. Mijn vader was als 17-jarige toevallig in een dorpje in Vlaanderen waar tientallen burgers in mei 1940 onschuldig werden geëxecuteerd. Hijzelf kreeg op het laatste nippertje te horen dat hij naar huis mocht, de dood letterlijk in het hart. Mijn moeder en grootmoeder lieten in dezelfde meimaand alles achter en werden vluchteling. Na de capitulatie keerden zij uit Frankrijk terug. De reden van hun vlucht was dat mijn overgrootvader in 1914 met honderden anderen opgesloten was in de kerk van Aarschot, voorbestemd om in brand gestoken te worden. Gelukkig gebeurde dat niet maar 150 werden in de martelarenstad Aarschot vermoord.

Deze verhalen hebben mij nooit verlaten, ook al liepen zij goed af. Ze moeten doorgegeven worden van generatie op generatie. Des te meer het onmenselijk verhaal van Mortsel. Het is te lang vergeten of weggemoffeld geweest buiten Mortsel. Dat is veranderd en daarom zijn wij hier. Overal worden trouwens inspanningen gedaan om de herinnering aan oorlogen levendig te houden. Het herdenken van het begin van de eerste wereldoorlog honderd jaar geleden kende, gelukkig maar, zeer grote belangstelling. De namen van zovelen staan gegrift en gebeiteld in de Menenpoort in Ieper. Ook al hebben zij geen steen maar onze lieve doden zijn op een onzichtbare wijze voor immer bij ons. Dit vernieuwd ereperk eert hen voor altijd.

Oorlog komt niet zomaar. Haat, vijandschap, angst, vernederen en kleineren van mensen, worden als vergif ingespoten in de hoofden en de harten, tot de oorlog als iets vanzelfsprekend wordt gezien. De oorlog begint niet met bommen en geweren. Hij begint met woorden die van andere mensen onmensen maakt, die men moet en straffeloos kan doden. Dictaturen gebruiken die methodes die we haast niet kennen in democratieën. Een vrij volk wil doorgaans geen oorlog en heeft bij verkiezingen de kans hun leiders weg te stemmen. Daarom is de democratie bij uitstek een vredesinstrument en zeker, de grootste verzameling van democratieën in de wereld, wat de Europese Unie is.

In onze samenlevingen telt elke mens. In een dictatuur is een mens de deling aan één miljoen gedeeld door één miljoen. Dat is niet één, maar eentje. Elk jaar zijn er sedert enige tijd minder democratieën in de wereld en dus des te meer kansen op oorlog. We moeten dus waakzaam blijven. Maar we mogen ook fier zijn op al wat de laatste 75 jaar gedaan hebben om vreedzame en voorspoedige samenlevingen op te bouwen met een zo breed mogelijke spreiding van de welvaart. Veel moet nog verbeterd worden. Dat is werk van elke dag.

De oorlog heeft ons niet klein gekregen hoe groot en onherstelbaar het verdriet zoals hier in de gemeente ook moge geweest zijn. Zoals de terreur ons ook niet klein krijgt. Ik ken het puin van Mortsel van 5 april 1943 alleen maar op foto; voor velen onder U veranderde het wegnemen van het leven van uw geliefden leven, ook uw eigen leven. Maar jullie bouwden aan een nieuw Mortsel.

Jullie vonden de innerlijke kracht om opnieuw recht te staan, maar met steeds een rugzak vol tranen voor degenen die hadden kunnen leven en het niet mochten. Dat onrecht mag nooit meer gebeuren. We moeten bewijzen dat de mensheid er kan op vooruitgaan. Ik denk nog altijd dat het kan. We moeten, ondanks alles, mensen van hoop blijven. filmpje

Welkom bij CD&V. Onze websites maken gebruik van cookies om jouw gebruikservaring te optimaliseren. Lees onze Cookie Policy voor meer informatie. Ons cookiebeleid en deze voorkeuren gelden voor alle CD&V-websites. Door op 'Akkoord' te klikken, ga je akkoord met de geselecteerde cookies.